Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Koryo Tours Om 10 uur 's morgens melden we ons bij Koryo Tours, dat onze reis naar Noord Korea regelt. Koryo Tours houdt kantoor in een klein appartementje in het Red House Hotel in Beijing. We worden te woord gestaan door Simon en Nick, die al sinds 1993 reizen naar Korea organiseren. Het is reuze prettig dat zij Britten zijn en geen Chinezen, dat maakt de communicatie een stuk eenvoudiger. Simon gaat vanmiddag met onze paspoorten, pasfoto's en visumformulieren naar de ambassade. We hadden verwacht dat we zelf mee moesten voor de visumaanvraag, maar dat blijkt helemaal niet nodig te zijn. Morgen op het vliegveld krijgen we alle benodigde documenten van hem, aangezien hij dan zelf ook naar Pjongjang vliegt. We moeten ook een verklaring tekenen dat we geen journalisten zijn en geen foto's en verhalen gaan publiceren (een weblog voor vrienden en familie mag wel, ik heb het netjes nagevraagd). Journalisten worden namelijk niet toegelaten in Noord Korea. Het is in het verleden wel eens gebeurd dat journalisten als zogenaamde toerist het land binnen kwamen en er later artikelen in de pers verschenen. Koryo Tours heeft daardoor ooit een jaar lang geen reizen mogen organiseren, dus ze hebben alle reden om voorzichtig te zijn. Een andere belangrijke reden is dat de Koreaanse gidsen grote problemen krijgen in zulke gevallen. Zij hadden namelijk beter moeten opletten dat de buitenlanders geen verkeerde dingen deden. Simon legt ons, in aanvulling op de papieren informatie die we al gekregen hadden, uitgebreid de do's en don'ts voor in Noord Korea uit. Alleen foto's maken met toestemming van de gidsen, geen beledigende uitlatingen over het land en de leiders, etcetera. Wij denken dat we er wel mee kunnen leven.   We nemen de metro naar het kantoor van Koryo Tours Het wordt gewaardeerd om de gidsen een fooi te geven aan het eind van de reis. Voor lokale gidsen, die je bijvoorbeeld rondleiden door een museum, kun je sigaretten meenemen (alleen voor mannen, vrouwen roken niet) of potjes Nivea (voor de vrouwen). Verwacht echter geen ontroerde dankbetuigingen bij het geven van de fooi, want daar is de ontvanger te trots voor. Het wordt met een knikje in ontvangst genomen, maar wordt ondertussen zeer gewaardeerd, zo zegt Simon ons. Wij knopen deze wijze woorden in onze oren en besluiten vanmiddag naar de supermarkt te gaan voor het inslaan van de juiste artikelen. Tot onze verbazing horen we dat er, zeker percentueel gezien, erg veel Nederlandse toeristen naar Noord Korea gaan. Helaas hebben ze niet zo'n goeie reputatie: ze klagen veel en geven weinig fooi. Maar Engelsen schijnen er ook wat van te kunnen: die willen vooral overal ter wereld Engels eten geserveerd krijgen. ` De stationsnamen worden aangegeven in Chinees en Engels We gaan terug naar het hotel om Eric uit te zwaaien. Hij heeft ondertussen zijn bagage op onze kamer gezet en zo zijn we alledrie bezig met pakken en rondhangen in afwachting van zijn transfer naar het station. Als Eric wordt opgehaald door Victoria van DH travel spreek ik haar aan over het telefoontje van Amy van gisteravond en laat de voucher van Tiara Tours zien waarop staat dat we wel een transfer hebben naar het vliegveld morgenochtend. Victoria belooft het door te geven en verzekert ons dat er vanavond iemand naar onze hotelkamer zal bellen. We gaan naar een warenhuis om een reiswekkertje te kopen. Tot nu toe hebben we de gsm's als wekker gebruikt, maar die mogen niet mee naar Noord Korea. Als we over de afdeling uurwerken struinen, uiteraard onder het nieuwsgierig toeziend oog van meerdere verkoopsters, ontdekt Sas in een hoekje een digitale Chinese klok in een soort jaren 80 design. We vragen of we hem beter kunnen bekijken en er wordt een batterij tevoorschijn gehaald om de klok te testen. Hij kan de tijd, de datum en de temperatuur aangeven in rode cijfers, en er is een soort aftelklokfunctie. Het geheel is uitbundig voorzien van Chinese karakters. En hij praat ook nog! We verstaan weliswaar niet wat ie zegt, want dat is uiteraad in het Chinees, maar we vermoeden dat op de hele uren de tijd wordt omgeroepen. Een soort koekkoeksklok eigenlijk, maar dan anders. Wat een geweldig souvenir uit China! Het verkopend personeel vindt het hoogst merkwaardig dat wij de klok willen aanschaffen, maar schrijft met genoegen een bon uit die we verderop kunnen betalen en begint ondertussen met vier mensen de klok te poetsen en in een doos te stoppen. Meer metro van Beijing Met onze klok onder de arm begeven wij ons naar de supermarkt om het nodige in te slaan voor Noord Korea. We begrepen van Eva van Tiara Tours dat er in haar trein terug van Pjongjang naar Beijing (een reis van 23 uur) geen restauratiewagen was, dus naast dingen voor de gidsen schaffen we ook de nodige proviand voor onszelf aan. Bij de drogist kopen we wat mini-potjes Nivea, naar het schijnt een gewild product in de DPRK. Wat opvalt is dat elk merk creme wel een whitening cream verkoopt, ook Nivea. Vrouwen hier willen graag een lichtgekleurd gezicht. Onze gids in Mongolië vertelde dat ook al. Zij verbaasde zich er nogal over dat Europese vrouwen in de zon gingen liggen om bruin te worden! Als we terugkomen in het hotel is het lampje op de telefoon uit. DH Travel heeft niet gebeld. Dat wordt een taxi morgen.