Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis In China De Chinese sporen zijn kennelijk van goede kwaliteit, want de trein rijdt erg rustig en we hebben heerlijk geslapen. De tijd gaat opeens weer een uur terug nu we in China zijn: iets met zomertijd, maar dan juist niet ofzo. Heel China schijnt een en dezelfde tijd te hanteren, en da's best gek voor zo'n groot land. Mongolië, dat toch een stuk kleiner is, ligt al in twee tijdszones. Om half 8 deelt de conducteur bonnen uit die recht geven op ontbijt en lunch. Terwijl wij ons nogeens lekker omdraaien begeven onze coupégenoten zich naar de restauratie. Helaas krijgen ze nul op het request. Ze worden een tijdje genegeerd en krijgen daarna te horen dat de restauratie gesloten is. Probeer het nog maar eens rond lunchtijd. Uren voor we in Beijing aankomen is de hele trein al in rep en roer. De conducteurs verzamelen het beddegoed en komen om de haverklap de kwispedoor legen. Zelfs de toiletten krijgen een poetsbeurt. Ze stinken nog even hard als voorheen maar er is opeens een zeepje bij de wasbak en er is papieren toiletbrilbedekking. De restauratie is wel genegen de lunch te serveren en die smaakt redelijk. De gang ligt nu vol beddegoed, dat de conducteur opvouwt en over de reling onder de ramen hangt. Iedereen rent heen en weer, pakt koffers en zet tassen klaar. Het is een chaotische bedoening, hoewel het nog zeker drie uur zal duren voor we in Beijing aankomen. Als de rust is weergekeerd onstaat er opeens een goede reden voor opwinding: De Muur! De Chinese Muur is in zicht en iedereen hangt uit het raam met foto- en videoapparatuur. De trein maakt een stop op het station van Ching Lung Chiao en we rennen naar buiten om dit wereldwonder vast te leggen. Wat geweldig, we hebben de Chinese Muur gezien! Hij slingert zich door het landschap, is afgezet met kantelen en heeft wachttorens op de bergtoppen. Al was deze muur destijds dan niet afdoende om de Mongoolse horden buiten te houden, imposant is hij wel!   De Chinese Muur! Verder commentaar overbodig... Op het station van Beijing worden we weer afgehaald, wat is dat toch relaxed! Met onze bagage wringen we ons door de mensenmassa. Het is druk en chaotisch. Er vindt een soort demonstratie plaats, er staan tientallen mensen met bordjes te zwaaien om anderen op te halen en er dringen zich reizigers het station in en uit. Een oud vrouwtje dat door de uitgang naar binnen is geglipt wordt hard bij haar arm gepakt door een deurbewaker en streng toegesproken. Dat gaat zo maar niet mevrouw! Het is 30 graden en erg vochtig, heel anders dan het droge Mongoolse klimaat. Het busje rijdt ons door de drukke straten van Beijing en wij kijken verbaasd naar buiten. We zien alleen maar grote brede wegen vol auto's, hoge kantoren en winkelcentra met neonborden. Is dit China? Aankomst in Beijing Als we onze bagage het hotel binnenzeulen zegt de portier tegen mij: "Holland?" en lacht breed. Niet moeilijk te raden, alle Tiara-toeristen worden in dit hotel ondergebracht en ik ben de enige blonde persoon in de lobby. De hotelkamer is een aangename verrassing. Behalve geweldige dingen als een fohn, een waterkoker en twee theekopjes (ik hoef niet meer naar buiten ;) heeft hij namelijk ruimte. We kunnen weer een paar stappen doen zonder over alle tassen heen te moeten klimmen, heerlijk! En we gaan hier vijf nachten doorbrengen dus da's erg prettig. Onze kamer heeft ook zo'n intrigerend nachtkastje allerlei knoppen, maar in tegenstelling tot het kastje in Irkutsk werkt dit wel. En het is geen oude radio- of tvkast, zoals ik eerst dacht. Vanaf het nachtkasje kun je de lampen in de kamer aan en uitzetten en zelfs aangeven of je kamer schoongemaakt moet worden of dat je niet gestoord wilt worden. Daarvoor zitten er een groen en een rood lampje naast de deur. De stroom in de kamer gaat alleen aan als je je key card in een socket laat zitten, dus daar doen we de NS-kortingskaart in zodat de airco aan kan als we weg zijn. Sas en ik gaan de buurt verkennen. Er zit een Mac Donalds, een Kentucky Fried Chicken en diverse malls. Het is wel erg westers hier, zeg. Uiteraard worden we weer flink nagestaard, zeker Sas met zijn twee meter lengte. Een mevrouw, die al starend langsloopt, stopt abrupt als ik breed naar haar glimlach en blijft als aan de grond genageld naar ons staan staan kijken. Het valt het me op dat veel Chinezen langer zijn dan ik had verwacht. Ik vermoed dat de levensstandaard redelijk gestegen is de laatste jaren. We zitten in een goede buurt, mensen dragen moderne kleding, hebben hippe kapsels en zien er welvarend uit. We zien zelfs een paar dikke mensen rondlopen, al zijn het er lang niet zoveel als bij ons. Dat heeft vast met die Mac en KFC te maken. Of misschien met de toegenomen welvaart in het algemeen. We lopen een winkelcentrum binnen en stuiten direct op een Ferrari-shop. Ze hebben er geen auto's, maar wel jasjes en andere promotiedingen. We lopen wat rond en wanen ons compleet in de VS met al die glimmende winkels, met bekende merken en aircoditioning. Er zit zelfs een Orange Julius, een Amerikaanse keten die 'smoothies' maakt van yoghurt en fruit. Het Hademen Hotel aan de Chong Wen Men Daje In een van de winkels laat ik mijn oog vallen op een spijkerbroek van een Aziatisch merk en er komt direct een verkoopster op zij af. Zij communiceert zeer efficiënt. Ze gebaart of het voor mij is, legt haar handen op mijn heupen om de maat te schatten, trekt een broek uit het rek en duwt me de paskamer in. Voor Sas pakt ze een krukje en zegt: "Please... sit down!" Het is een soort bevel, maar wel heel vriendelijk. Als de broek is goedgekeurd krijg ik een bon die bij de kassa, op een centraal punt buiten de winkel, betaald moet worden. Het meisje daar kijkt erg moeilijk naar mijn credit card (en er staat nog wel een Chinese Panda op, of zou dat juist verdacht zijn?), pakt de telefoon en houdt uitvoerig ruggespraak in het Chinees. Dan vraagt ze mij "which country?" en als ik antwoord houdt ze de hoorn in mijn richting, zodat de gene aan de andere kant van lijn het kan horen. Met het aldus verkregen betalingsbewijs moet ik terug naar de winkel, waar mijn broek ondertussen netjes ingepakt op me ligt te wachten. Het systeem van eerst betalen en dan je artikel ophalen, met al die bonnetjes, hanteerde men vroeger ook in de Sovjetunie. Grappig dat dit wordt toegepast in zo'n hypermodern winkelcentrum. In de kelder zit een supermarkt. Wij vinden het altijd leuk om te zien wat voor vreemde producten je in het buitenland kunt krijgen en Sas bestudeert uitvoerig alle soorten ijsthee. We slaan fruit, noten en drinken in en eten daarna een snel frietje bij Mac Donalds. We krijgen direct een Chinees/Engels menu aangereikt, waarop we kunnen aanwijzen wat we willen. Nog een leuke combinatie van communisme en commercie: betalen bij de Mac met geld waar Mao op staat. 's Avonds gaan we met Eric eten in de buurt. We hebben een leuk tentje gezien, genaamd RBT (Real Brewed Tea) met een konijn (RaBbiT) als logo en schommelbanken voor de ramen, die helaas al bezet zijn. Er staat een interessant repertoire aan eten op het menu, maar er is nog veel meer variatie in de soorten thee die je er kunt bestellen. De heren gaan voor verschillende variaties van de Chinese Bubbletea, waar je een heel dik rietje bij krijgt om de in je thee drijvende bolletjes jelly mee op te zuigen. De raarste thee die op het menu staat is "Green Tea Coffee". De omgeving 's avonds De karaokebar En de onvermijdelijke Mac Buiten op straat merken we dat alles vrij vroeg dicht gaat. Tegen 23 uur gaan alle lichten uit en ook het uitbundige neonbord van ons hotel is helemaal donker. Op de kamer gekomen merken we dat we een soortgelijk probleem hebben als in Irkutsk. Onze kamer bevindt zich boven de karaoke-bar, het enige hotelonderdeel waarvan de neonverlichting nog aan is. De karaoke kan op deze doodgewone maandagavond beoefend worden tot 2 uur 's nachts en dat gebeurt dan ook. Men zingt niet alleen zeer enthousiast, maar ook erg hard en ongelofelijk vals. De geluiden die onze kamer bereiken doen eerder denken aan dieren in doodsnood dan aan uitgaangsvermaak.