Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Terug naar de stad Als we om 9 uur de ontbijtzaal in lopen zijn onze gids en chauffeur nergens te bekennen. Terwijl wij onze broodjes kauwen komt Otgor aanlopen. Tumen en zij komen niet ontbijten, want ze hebben allebei last van hun maag van het avondeten van gister. Het probleem is waarschijnlijk dat er westers eten geserveerd wordt in het gerkamp. De gids en chauffeur vonden de lunch van gister ook al niet goed, terwijl wij hem best okee vonden. 's Avonds werd er pasta met kip en heel veel kaas geserveerd. Tumen werkte alles zo snel mogelijk naar binnen met een blik van "het moet maar", terwijl Otgor wat ongelukkig in haar bord zat te staren, zorgvuldig de stukjes kip er uit prikte en de helft van de pasta liet staan. Misschien kunnen ze niet tegen tarwe? Op de terugweg naar Ulaan Baatar lijkt Tumen rustiger te rijden dan heen en wij leven met hem mee. Als westerse toerist verwacht je in dit soort landen wel last van je spijsvertering te krijgen, maar niet dat het andersom is en dat de lokale bevolking het moet ontgelden. Otgor is buiten het toeristenseizoen trouwens lerares Engels. Dit belooft eerlijk gezegd niet veel goeds voor de kwaliteit van het onderwijs, want haar Engels is niet zo best. Als we door het park rijden bijvoorbeeld schieten er grote marmotachtige beesten weg door de grasvlaktes. Op onze vraag wat voor dieren het zijn antwoordt Otgor stralend: "Mammals"! "Marmots?" proberen wij. Maar nee: "Mammals!" Haar zinnen zijn vrij simpel, en zij heeft vaak moeite om ons te verstaan. Vooral ontkennende vragen gaan steevast de mist in. Een vraag als "Isn't the driver going to have lunch?" wordt beantwoord met een vage blik en een langgerekt "yeah". Dat is het antwoord op alles wat ze niet begrijpt: "yeah" of een vrolijke giechel. Sas en ik gaan er al snel toe over ons taalgebruik aan te passen en eenvoudige woorden en zinnen te gebruiken. Eric, voor wie Engels zijn moedertaal is en dus altijd simpel, heeft hier echter meer moeite mee. Vele "yeahs" zijn dan ook zijn deel. Tumen spreekt helemaal geen Engels, maar weet ons daarentegen bij het eten te verbijsteren met een onverwacht maar zeer goed verstaanbaar "eet smakelijk". Ik oefen een tijdje op de Mongoolse versie van eet smakelijk, maar die weigert telkens langer dan een paar minuten in mijn geheugen te blijven hangen. Het Staatswarenhuis Gokhal en winkels En 2e hands boeken Terug in de stad doen Sas en ik wat boodschappen bij de UB Mart, een warenhuis met supermarkt. De meeste spullen komen uit China en er zijn goedkoop allerlei namaak merkprodukten te krijgen, zoals Ray Ban zonnebrillen voor 12 dollar. Wij besluiten dat de supermarkt interessanter is en kopen wat water voor in de trein, want morgen gaan we naar China. Als ik op mijn hurken voor een schap zit om de Mongoolse zoute melkthee te bestuderen spreekt een medewerkster van de supermarkt me aan. Dit is niet goed: ik moet een ander merk nemen, dat is veel beter! We kopen twee flesjes Mongoolse wodka als kadootjes voor de ouders en rekenen ongeveer 10 dollar af voor een zak vol boodschappen. In Mongolië is groente duur en drank is spotgoedkoop. 's Avonds komt Todd ons ophalen in het hotel. Als we net in de lobby zitten komt Otgor binnen rennen met onze treinkaartjes voor morgen. Ze zijn uitgegeven op 17 augustus en waren dus nog niet gekocht toen wij in Ulaan Baatar arriveerden. Terwijl we naar Todd's kantoor lopen zien we een dame die een strip act opvoert op de kruising van de Peace Avenue en Djengis Kahn Avenue. Ze trekt een lange jas uit en een truitje en paradeert rond in haar ondergoed. We blijven verbaasd staan kijken: dit past nou niet echt in het dagelijks straatbeeld van Ulaan Baatar. Ik denk eerst dat er iemand psychotisch is geworden (da's t Amsterdamse perspectief), maar Todd vermoedt dat het een act is voor de Mongoolse versie van Candid Camera. Op mijn foto's is trouwens bij inzoomen duidelijk te zien dat het hier geen echte dame betreft. Als hij/zij onze kant op komt lopen we snel door, bang om onderdeel te worden van een verborgen-camera-act. We lopen verder naar Todds' werk op het Canadees consulaat, naast het Sukhe Baatarplein. Eric kan daar in recordtijd de gemonteerde versie van Off the Wall uploaden. Van alle landen op zijn route had hij niet verwacht om uitgerekend in Mongolië de snelste internetverbinding aan te treffen! Todd geeft ons wat handige dingen kado voor in Beijing: visitekaartjes van restaurants en winkels en een boekje met daarop in het Engels en Chinees de namen van hotels en toeristische bestemmingen. Die kun je dan aan de taxichauffeur laten zien om aan te geven waar je heen wilt. Ook krijgen we voor ongeveer 2 dollar aan Chinese yuans en een print out van de actuele koersen, vanmiddag nog van internet gehaald. Het Canadees consulaat Projecten in Mongolië De UB Post We eten in een Thais restaurant, dat allerlei heerlijke gerechten serveert en praten over Mongolië en Canada tot het sluitingstijd is en we de zaak worden uitgekeken. Op onze hotelkamer pakken we de rugzakken weer in, want morgenochtend vroeg begint het laatste deel van onze Transmongolische treinreis. Gers en GSM-mast Coca Cola Traditionele kleding