Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Naar Hustai We gaan de natuur in! Na twee dagen in de hoofdstad gaan we vandaag kennis maken met de leegte van Mongolië. Om 9 uur worden we opgehaald door onze gids en chauffeur. In de hal van het hotel zit een flinke groep mensen, waaronder vier Nederlanders, maar het blijkt dat zij ergens anders heen gaan en de rest zijn gidsen, chauffeurs en de manager van de tourorganisatie, dus wij zijn maar met zijn drietjes. Eric is ietsje later want van 8 tot 9 uur heeft hij "Off The Hook" gedaan vanuit zijn hotelkamer. Maar omdat het Mongolië is, waar alles relaxed gaat, vertrekken we pas om half 10 en is hij ruim op tijd klaar. Ha, mijn soort land is dit! Onze gids heet Otgor, de chauffeur Tumen. We rijden in een Japans minibusje met het stuur aan de rechterkant over de hobbelige wegen door de buitenwijken van Ulaan Baatar. Het is leuk om hier te rijden, want het ziet er heel anders uit dan het centrum van de stad waar we tot nu toe vooral geweest zijn. We zien tweedehands vrachtwagens te koop staan, industrieterreinen en overal de enorme buizen van de stadsverwarming (denk ik). Vlakbij ons hotel zien we, notabene op een parkeerterrein tussen een paar gebouwen, een compleet vliegtuig tussen de auto's staan! Aan de rand van de stad komen we bij een politiepost. Het verkeer dat de stad in wil wordt gecontroleerd op dingen als illegaal vlees, wapenbezit en het al dan niet hebben van een rijbewijs. Mongolië heeft slechts weinig kilometers asfaltweg, eigenlijk alleen rondom Ulaan Baatar, en wij berijden vandaag een groot deel daarvan. We hobbelen flink want de wegen zijn voorzien van de nodige bobbels en kuilen. Opeens worden we groep kamelen gewaar, die rustig lopen te grazen op een stukje gras naast de weg. De chauffeur stopt en wij springen naar buiten met onze camera's. De kamelen laten zich niet van hun stuk brengen door alle aandacht en blijven rustig grazen en herkauwen. Er is ook een witte bij, die zijn vrij zeldzaam. Het zijn tamme kamelen: sommige hebben licht hoofdstel om of een lintje in hun oor. Maar er is geen hek of touw om de beesten op hun plaats te houden, de kudde kan vrij rondzwerven door de omgeving. Kamelen worden in Mongolië vooral gebruikt om spullen mee te vervoeren. Sommige mensen hebben een auto, anderen een kameel. Zolang de dieren 'vrij' hebben kunnen ze rustig gaan grazen. De eigenaar komt ze ophalen als er werk aan de winkel is. Kamelen op hun vrije dag Onderweg zien we nog een kudde koeien en yaks die net op eigen gelegenheid de weg oversteken, maar die zijn niet zo geduldig als de kamelen en draaien ons al snel de rug toe. De auto draait de weg af en over een onverhard pad rijden we naar een formatie van kleine zandduinen. Zo ziet de Gobiwoestijn er ook uit, vertelt onze gids. Het lijkt wel wat op ons duingebied, met behalve dat hier een oorverdovend getsjirp te horen is van de duizenden krekels, die alle kanten op wegspringen bij elke stap die je zet. ` Tegen de middag komen we aan bij het gerkamp. Het is een soort bungalowpark bestaande uit gers. Wij krijgen ger nummer 11 toegewezen. Op de deur hangt een naamkaartje van de vorige gasten: drie Chinezen die tot onze hilariteit in Hustai waren vanwege de "Asiatic Wild Ass Conference 2005". Ezels, ja. Binnen staan drie prachtig beschilderde Mongoolse bedden, die twee meter lang zijn en redelijk breed, zodat Sas er zelfs nog heel aardig in past. Alle meubels zijn vrolijk oranje, en versierd met prachtige krullen in verschillende kleuren. Zelfs de dakspanten zijn versierd. Onze ger heeft een laag deurtje en is van binnen mooi versierd De ger is een ronde tent van ongeveer 2,5 meter hoog, met een doorsnee van ruim 4 meter. Hij is opgetrokken uit heel dik winddicht vilt. De muren en de deur zijn ongeveer anderhalve meter hoog en om binnen te komen moet je dus flink bukken. Drie palen houden een soort wagenwiel omhoog, in het midden van het dak, waar vandaan er talloze versierde dakspanten naar beneden lopen. Gers hebben doorgaans een vaste inrichting. Langs de linker en rechterwand staan bedden, langs de achterwand een kast met eventueel een huisaltaartje, en in het midden een laag tafeltje en een houtkachel waarvan de pijp door het dak naar buiten steekt. Na de lunch hebben we de middag vrij. Gids Otgor gaat die tijd gebruiken om bij te slapen, want ze is vanmorgen om 5 uur teruggekomen uit de Gobiwoestijn met een andere groep toeristen. Sas en ik maken een wandeling door de velden. Als we door het gras lopen springen de krekels alle kanten op. Na een tijdje kunnen we drie types onderscheiden. Type 1 maakt het 'normale' krekelgeluid. Type 2 maakt een raak klikkend geluid, maar alleen bij het vliegen. De vraag is eigenlijk of je het vliegen kunt noemen, het is meer een soort helikopteren, dat zoals Sas het accuraat uitdrukt, "niet erg professioneel" overkomt. Type 3 is een groot dik sprinkhaanachtig beest met een soort dunne staart dat een hoog fluitend geluid maakt. Dit beest vliegt helemaal niet, maar waggelt wat onhandig door het hoge gras, in overeenkomst met zijn postuur. We zien ook twee roofvogels op een stuk steen zitten, maar als we ze proberen te besluipen om op fotoafstand komen vliegen ze op. Een tijdje cirkelen er zelfs drie roofvogels boven ons hoofd. Sprinkhanen in soorten en maten Roofvogels scheren door de lucht Na het avondeten stapten we in het busje om naar de Takhi te gaan kijken. Wij kennen de Takhi als Prezwalskipaarden. Ze komen van origine uit Mongolië, maar waren in het wild uitgestorven. Op initiatief van een Nederlands echtpaar is Hustai Nationaal Park opgericht waar een kudde de Takhi, afkomstig uit verschillende dierentuinen van over de hele wereld, is geherintroduceerd. De kudde bestaat nu uit ruim 160 dieren die zich prima thuisvoelen in Hustai. Het park is beschermd gebied. Gewone paarden mogen er niet in, om te voorkomen dat zij zich mengen met de Takhi en de soort alsnog verwatert. Bij de favoriete graasplaats van de Takhi staan zes paarden, waaronder een veulen. Wij blijven op gepaste afstand om foto's en video te maken zonder de dieren te storen. Na een tijdje komt er een groep andere toeristen aan, die met zijn alleen veel te dichtbij komen. De Takhi vinden het te druk worden en lopen rustig weg. Eikels, die toeristen! Sas ontdekt een egel in het hoge gras, die zich uiteraard oprolt tot een balletje, als wij allemaal over hem heen gebogen staan. Onze gids vertelt dat als je een egel in je ger vindt, de ger beschermd is tegen slechte invloeden van buiten. Door het donker rijden we al hobbelend terug naar het gerkamp. Eric kijkt sterren en Sas kiekt paarden. Tot ze ons de rug toedraaien... Eric krijgt eindelijk waarop hij zolang gehoopt had: een prachtige sterrenhemel. Venus en Jupiter zijn te zien en de Grote Beer en de Kleine Beer. Alleen is de maan vol en kun je door het maanlicht bepaalde zwakker schijnende sterren niet goed zien en dat is storend. Ik weet echter helemaal niks van sterren, dus ik vind de volle maan juist erg decoratief. Als we 's avonds wat zitten de kletsen komt er opeens iemand onze ger binnen. Een van de bewakers annex concierges van het complex tilt de deksel van onze kachel op, werpt er een blik in en loopt zonder een woord te zeggen weer naar buiten. Wij kijken elkaar grinnikend aan. Het is lekker warm in de ger, dus de kachel mag wat ons betreft uit blijven. Een uurtje later, als we net naar bed willen gaan, stapt de man opnieuw naar binnen. Hij kijkt ons aan, wijst op het lichtknopje dat boven de deur zit en verdwijnt weer. Nu schieten we echt in de lach: het is net een surrealistisch toneelstuk. De rest van de toeristen is al gaan slapen, wij zijn de enigen bij wie het licht nog brandt. Hij dacht waarschijnlijk dat we de schakelaar niet konden vinden.