Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Het Baikalmeer We treffen elkaar om 8 uur bij het ontbijt dat om ons onduidelijke redenen opeens verplaatst is naar een andere zaal. Vandaag willen we naar het Baikalmeer. Het plan is om maar gewoon naar het busstation te lopen en vandaar verder te zien. Sas heeft in de reisgids gelezen dat er om 9 uur een bus gaat naar het plaatsje Listvijanka, maar die halen we niet meer, dus maken we een ommetje langs een paar mooie kerkjes om die uitgebreid te fotograferen. Bij een prachtig gerestaureerde (of misschien wel nieuwe) kerk met allerhande verschillend gevormde torens gaan we naar binnen. Het is druk binnen, want er is een dienst gaande. Er worden gebeden gereciteerd, kruisjes geslagen en er loopt een bisschop door de menigte die her en der rondlopende kinderen zegent. De Russisch orthodoxe diensten maken een relaxte indruk. Men hoeft hier niet een paar uur stijf in de bankjes te zitten, maar loopt in en uit naar believen. Je kunt zo kort of lang blijven als je wilt. Er zijn ook geen banken: iedereen staat of loopt waar hij wil. Omdat ik geen hoofddoek bij me heb blijf ik in de deuropening van de zaal staan staan en vergaap me aan het prachtige plafond. Het is niet zo dat je zonder hoofddoek de kerk wordt uitgejaagd, maar als je te gast bent in een religieus gebouw vind ik het zelf wel zo netjes om je een beetje aan te passen. Ik zou me niet zo op mijn gemak voelen als ik er als ongelovige toerist zomaar dwars doorheen zou banjeren. Het plafond biedt trouwens genoeg te zien. Het is helemaal bedekt met zo te zien nog nieuwe schilderingen van kleurige bijbeltaferelen en heiligen met gouden aureolen om hun hoofd. Diverse kerken in Irkutsk Al lopend en fotograferend raken we een beetje uit de koers en niemand heeft een kaart van de stad bij zich. Die zit namelijk in de reisgidsen, die nogal zwaar zijn. Dus vragen we in een winkel en aan diverse voorbijgangers de weg, en leren zo en passent het Russische woord voor bussstation, zodat we onze vraag steeds minder gebroken kunnen formuleren. Op het busstation blijkt dat er behalve de bus van 9 uur waar de reisgids over sprak, ook een bus ging om 10 voor 10, die we hadden kunnen halen als we van zijn bestaan geweten hadden. De volgende bus gaat om half drie en da's pas over vier uur. Buiten staat een hele rij taxi's en we spreken een chauffeur aan die ons wel wil brengen voor 1000 roebel. Da's ongeveer 30 euro, een veelvoud van wat de bus kost, maar we hoeven er dan ook geen vier uur voor te wachten. Voor 1500 kunnen we heen en terug. Ik stel als voorwaarde dat de chauffeur niet rookt in de auto en we stappen in. We rijden door de buitenwijken van Irkutsk de stad uit. We zien het vliegveld, met een aantal militaire toestellen, helikopters en straaljagers die gewoon achter een simpel hekje staan. Buiten de stad is er veel gras en dennebos en ruikt het heerlijk fris. De taxi is een Toyota Camry uit Japan, met het stuur aan de rechterkant. Op de tweebaanswegen richting Listvjanka moet de chauffeur een flink eind de andere weghelft op om te kunnen zien of hij kan inhalen. Hij rijdt een beetje Russisch, doet wat manoevres die bij ons als illegaal zouden worden gezien, maar rijdt verder prima en verantwoord. Na een tijdje zien we heel veel water, maar dit is nog slechts de rivier de Angara, die langs Irkutsk naar het Baikalmeer loopt. Listvjanka is een schattig klein plaatsje aan het Baikalmeer. De laatste tijd wordt er veel bijgebouwd. Allemaal door rijke Moskovieten, volgens onze chauffeur, die dat duidelijk maar niets vindt. Tijdens het communisme wist iedereen waar hij aan toe was, maar nu is er veel stress en bovendien bouwt iedereen maar raak waar het ze maar goeddunkt. Het is duidelijk te zien wat hij bedoelt als we een tamelijk wanstaltig en veel te groot kitscherig roze kasteel passeren dat echt ernstig detoneert met de omgeving. Je zou bijna gaan verlangen naar een gemeentelijke welstandcommissie. Recreatie in en op het water van het Baikalmeer Het Baikalmeer is heel bijzonder. Het is het grootste en diepste meer ter wereld. De oppervlakte is 35.000 vierkante kilometer (pakweg 636 kilometer lang en 60 kilometer breed) en het is 1800 meter diep. Het water is op de meeste plekken zo schoon dat de omwonenden het ongezuiverd kunnen drinken en zo helder dat men zegt dat zwemmers er hoogtevrees kunnen krijgen omdat het zicht 40 meter diep is. Dat moeten overigens wel dappere zwemmers zijn, want het water is er bijzonder koud. Er leven zo'n 1000 diersoorten in het meer, waarvan er zo'n 800 alleen daar voorkomen. We parkeren langs de rand van het meer en lopen een eindje langs het smalle kiezelstrandje, waar veel aangespoelde balken liggen, sommigen met enorme spijkers er in. Mensen zitten langs het water en boten varen af en aan. Langs de kant van de weg wordt gerookte vis verkocht uit kleine houtgestooktje oventjes. Waarschijnlijk is het Omul, een vis die alleen hier voorkomt. We lopen een stukje door het dorp dat geheel uit kleine houten huisjes bestaat. Even verderop is een kleine toeristenmarkt waar vanalles verkocht wordt. Naast de nodige plastic rommel uit China bestaat de koopwaar vooral uit artikelen gemaakt van berkenbast en beeldjes en sieraden van stenen als jade, magnetiet, lapis lazuli en charoit. Deze paarse steen is een lokaal mineraal: hij wordt alleen gevonden ten noorden van Irkutsk. De spulletjes van berkenbast zijn typisch Russisch. Al eeuwenlang wordt er vanalles van gemaakt. Als souvenirs kun je nu bijvoorbeeld doosjes kopen, spiegeltjes, armbandjes en van alles en nog wat. Op de terugweg maken we een stop bij het Baikal openluchtmuseum waar oude houten architectuur te bewonderen is. Er zijn houten huizen uit de geschiedenis van Siberië nagebouwd en/of daarheen verplaatst om een goed beeld te geven van de ontwikkelingen. Aan het eind treffen we wederom een souvenirmarktje, waar Sas een beeldje koopt van de paarse steen. Het stelt de geest van het Baikalmeer voor, wiens naam me even ontschoten is. Het is de bedoeling dat als je wodka drinkt ( of iets anders) dat je dan met je rechterpink wat van de wodka op zijn hoofd sprenkelt. Ik geloof dat het geluk brengt, of goede gezondheid, of allebei. Het Baikal openluchtmuseum met Siberische houten huizen 's Avonds bekijken we nog een paar winkels en eten iets in een restaurantje waar het Engelse menu bestaat uit een vertaling in een schoolschrift en de helft van de gerechten op zijn. De tomatensalade met kaas is echter erg lekker, dus daar bestel ik er maar twee van. Dan is het hoog tijd om de rugzak opnieuw in te pakken en vroeg naar bed te gaan, want morgen gaat onze trein naar Ulaan Baatar. En hoewel ik helemaal geen zin heb om rusland te verlaten maakt het vooruizicht van ons volgende reisdoel veel goed. Mongolie, jihaa!