Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Onderweg met de Rossia Weer een dag in de trein. We slapen, drinken thee en kijken uit het raam naar het Siberische landschap dat eindeloos aan ons voorbij blijft trekken. Berkenbossen, dennenbossen, graslanden, valleien en dorpjes met de karakteristieke houten huisjes, het is allemaal mooi en heel rustgevend. Op een van de stops die de trein onderweg maakt slaan we proviand in: tomaten, kleine Russische komkommertjes en gekookte aardappelen met dille. Omdat de trein erg lang is en wij in de een na laatste wagon zitten is er naast onze trein geen perron. We staan dus gewoon tussen de sporen in, en de verkoopsters van etenswaren staan daar ook. Niemand vindt dat erg. Iedereen steekt het spoor over waar het hem goed dunkt of kruipt onder een stilstaande trein door om naar een ander perron te komen. Zwerfhonden rennen rond over het station en doen zich te goed aan achtergelaten afval. Handel langs het spoor Ik ga weer een stukje zitten typen op het klapstoeltje in de gang. De jongens van gister komen langs en hebben hun muziek weer in de aanbieding. Ik kopieer alles, om het later te beluisteren, want momenteel klinkt er een vrolijk Russisch lied door de speakers van de trein dat alles overstemt. Er is ook een folder met plaatjes die ik beslist moet kopieren en ter plekke samen met hun moet bekijken. Ik meen te begrijpen dat het foto's van St Petersburg zijn, waar de broer van een van hen woont. Het blijken echter Russische cartoons te zijn en gefotoshopte plaatjes met hier en daar een blote dame ertussen. De jongen van de plaatjes doet zijn best om de teksten die ik niet begrijp te vertalen, maar er zit veel slang bij en zijn Engels is ongeveer zo goed als mijn Russisch, dus er gaan veel clou's verloren. Gelukkig ken ik een paar schunnige Russische woorden, wat mijn gezelschap wel kan waarderen. Vervolgens wil Eric de komende uitzending van Off The Wall opnemen. Dit wordt een "treinaflevering", die hij morgen in Irkutsk hoopt te kunnen uploaden. Normaal bespreekt Eric in Off The Wall de nodige actualiteiten waarover hij zich dan passend opwindt. Nu zijn wij echter al enige dagen van elke actualiteit verstoken en hebben geen idee wat er in de wereld gebeurt. Heel rustgevend, mag ik wel zeggen. We beperken ons dus tot de actualiteiten van ons eigen universum, de Rossia, en bespreken de reis en het leven in de trein. Na een tijdje gepraat te hebben in onze eigen coupe is het tijd voor een wandeling naar de restauratiewagen. Onderweg geven we commentaar op de inrichting van de wagons, de verstikkende atmosfeer in de rookruimtes en persen ons beleefd langs andere reizigers die in het gangpad staan. In de restauratie is nog één tafeltje vrij en we zijn net op tijd om te bestellen. Terwijl wij ons over het menu buigen worden twee andere toeristen weggestuurd met de mededeling dat de keuken gesloten is. De restauratiewagen blijkt inderdaad als enig onderdeel van deze trein de lokale tijden aan te houden! De ober kent ons nog van gisteren en overhandigt direct het Engelse menu. Helaas staat er geen boiled language op, zodat Eric er waarschijnlijk nooit achter zal komen hoe dat smaakt. Ik probeer een aantal bijgerechten te bestellen: gebakken aardappels met komkommer of tomaat, maar bij het meeste dat ik aanwijs wordt hard nee geschud. Uiteindelijk knikt de ober ja en dient vervolgens aardappelpuree op met een soort mix op van alle groentes die kennelijk nog over waren. Het smaakt er uiteraard niet minder om. De rest van de restauratie is gevuld met een groep Duitsers van middelbare leeftijd. Na het eten pakt hun reisleider de krant van vandaag er bij en geeft een overzicht van het Russische en Siberische nieuws, dat ik vervolgens weer in het Engels samengevat voor Eric. Zo leren we onder meer dat Poetin bij de laatste presidentsverkiezingen in zijn eentje 46% van de stemmen wist te trekken, terwijl nummer 2 maar 17% kreeg. Waarom is hij zo populair? Volgens de krant omdat hij orde op zaken heeft gesteld in de chaos van Rusland, omdat hij het land weer als wereldmacht op de kaart heeft gezet en ook omdat hij niet om de zaken heen draait, sportief is en niet drinkt. Een ander stuk behandelt het vervangen van de privileges van ouderen, gehandicapten en oud-strijders door geld. De privileges bestonden onder meer uit gratis reizen met de bus, gratis medicijnen en dergelijke. Nu krijgt deze groep een geldbedrag dat naar eigen inzicht te besteden is. Volgens het artikel is zo'n 30% van de mensen er op achteruit gegaan met de nieuwe regeling. Maar er zijn ook mensen die er op vooruit gaan, omdat zij bijvoorbeeld nooit met de bus reizen kunnen het geld aan andere zaken besteden. Wel grappig: dit onderwerp is destijds ook in de Nederlandse pers geweest, maar toen ging het uitsluitend over de mensen die er op achteruit zouden gaan. Welk perspectief is nu het "juiste"? De reisleider besluit met het weerbericht: het is een graad of 15 in Irkutsk, dus de groep moet zich maar warm aankleden morgenochtend. De Duitsers vertrekken en onze rekening wordt op onze tafel gelegd. Als dank voor het feit dat we op de valreep nog mochten eten krijgt de ober een fooi, maar later bij terugkomst in de coupe ontdekt Sas dat dit niet nodig was geweest: hij heeft zelf al een service toeslag op de rekening gezet en onder de noemer "15%" er 30% bij opgeteld. De restauratie: de maaltijd, de bar en de Duitsers Tijdens onze wandeling terug stuiten we opeens op een gesloten tussendeur, die een uurtje geleden echt nog open was. Gelukkig is het maar een paar minuten tot de volgende stop, zodat we buiten de trein om terug kunnen lopen naar onze wagon. De buitenlucht is aangenaam fris en ruikt licht naar houtvuur. De geur van Siberie, hmmm! Morgenochtend komen we om 7.33 aan in Irkutsk. In treintijd is dat 2.33 uur, dus ik zet het alarm van mijn gsm op 1 uur 's nachts. Mijn gsm staat op treintijd, die van Sas op lokale tijd en de twee telefoons van Eric op New York tijd, zodat hij weet of hij daar mensen met goed fatsoen kan bellen en wanneer hij zijn radio programma's moet doen. Eric installeert zich met zijn laptop op de gang terwijl Sas en ik nog een paar uurtjes proberen te slapen, wat volstrekt niet lukt. Ik heb koude voeten en moet naar de wc, en dan kan de trein nog zo rustgevend schudden, maar ik blijf klaarwakker. Als ik eindelijk besluit dan toch maar uit bed te klimmen en naar de wc te gaan is die op slot. Het "gesloten" bordje hangt er op. Navraag bij de provodnitsa leert dat we over 10 minuten op een station komen. Met een stop van ruim 20 minuten erbij betekent dat dus nog een half uurtje terug in bed en het dan nog eens proberen. Op het moment dat de wc's weer worden vrijgegeven vormt zich direct een rij. Meer mensen hadden hetzelfde probleem. Uiteindelijk lukt het me om 5 minuten voor de wekker gaat in slaap te vallen. Ik ben dan ook zeer verstoord door het alarm en begin gapend de dekens en lakens op te vouwen. Dan komt onze nachtprovodnitsa binnen om ons wakker te maken en het beddegoed in te nemen. Ze vindt het geweldig dat we alles hebben opgevouwen, "dat had toch niet gehoeven" etc. Er volgt een heel verhaal over hoe ze ons bijna niet gezien heeft, dat we alleen maar geslapen en geslapen hebben onderweg (we hadden telkens de deur dicht tegen de rooklucht) en dat Eric de hele nacht zo serieus heeft zitten werken op de gang. Eric, die er natuurlijk geen woord van verstaat, krijgt zelfs een moederlijke aai over zijn bol van haar. Dit tot zijn blijde verrassing, want zijn ervaring tot nu toe is dat de meeste Russen in functie tegen hem beginnen te schreeuwen als hij ze niet verstaat. Het Siberische landschap