Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Siberië! We zijn in Siberië! Kort nadat Eric klaar was met Off The Hook maakten we een stop van 10 minuten in het plaatsje Tjoemen, om 4 uur 's nachts treintijd en 6 uur 's nachts Jekaterinaburgtijd. Op welke tijd wijzelf eigenlijk zitten weten we niet zo goed. Maar sinds Tjoemen zijn we dus in Siberie en da's wel erg spannend. Ook hebben we een stop gemaakt op het station van Omsk, tot de verbeelding sprekend door het ludieke lied van Drs P. We slapen maar eens flink uit, want we door de steeds verschuivende tijdzones lopen we wel wat slaaptekort op en behalve naar buiten kijken en thee drinken is er toch niet zoveel te doen in de trein. Het schattige theeserviesje uit de Oeral ontbreekt hier helaas, dus onze vrolijk gekleurde Hema-bekers worden ingezet om heet water te halen bij de samovar aan het eind van de gang. Ook hebben de twee bovenbedden geen anti-uitval-randje, zoals in de vorige trein. Er heeft wel ooit een soort beugel gezeten, zoals te zien is aan de bevestigingsstukken aan de zijkant van de bedden. Ter voorkoming van het 's nachts uit bed rollen doe ik mijn broekriem door een handvat in de muur en steek mijn arm er doorheen om me vast te houden. Telkens als ik me omdraai wissel ik van arm. De Rossia! Versierde gordijnen Anti-uitval constructie Het zal nog twee dagen duren voor we in Irkoetsk zijn. Helaas zitten we nu aan het andere eind van de wagon, vlak naast het rookgedeelte en dat stinkt behoorlijk. Daarom houden we de deur naar de gang toe dicht, wat ons leefgebied nogal inperkt en waardoor we geen idee hebben wie onze buren zijn. Die houden trouwens ook hun deuren dicht. Voor zover we op het perron hebben gezien zitten er voornamelijk Russen in dit rijtuig en die brengen het grootste gedeelte van de tijd slapend door, ook overdag. Het uitzicht laten ze aan de toeristen. Het Siberische landschap trekt aan ons venster voorbij: bos, toendra, dorpjes met rustieke, vaak verveloze, houten huizen en soms van die lelijke sovjetflats. We maken een stop in het plaatsje Barnabinsk, waar de plaatselijke bevolking vis verkoopt op het perron. Helaas voor hun is niemand geintereseerd in vis. De reizigers willen bier, maar dat verkoopt niemand. De volgende stop is in Novosibirsk, met bijna twee miljoen inwoners de grootste en belangrijkste stad van Siberie. Het is al donker en de frisse Siberische avondlucht is een welkome afwisseling van de wat bedompte en rokerige atmosfeer treincoupe. De ramen mogen namelijk niet open omdat er airconditioning is. Volgens schema maken we een stop van 20 minuten, maar zoals gebruikelijk worden we na een minuut of 10 weer naar binnen gestuurd, want de provodnitsa's willen geen passagiers kwijtraken en al helemaal geen buitenlanders. Omdat wij in wagon 14 helemaal achteraan de trein wonen zitten we verweg van alle aktie op het perron. Eric heeft zijn zinnen gezet op iets te eten en sprint direct langs de trein naar voren. Op het moment dat hij een winkeltje met eten gewaar wordt is het echter tijd om in te stappen. Door de trein heen moet hij weer helemaal terug naar wagen 14 lopen alwaar Sas en ik al in spanning af staan af te wachten of Eric straks te voet verder moet. Barnabinsk Novosibirsk We besluiten naar de restauratiewagen te gaan. Dat is een aardige expeditie want die zit in wagon 6. Dat betekent acht wagons lang gangetjes doorloopen, metalen deuren met geweld op rukken, de wiebelige overstap maken van het ene naar het andere rijtuig, medepassagiers ontwijken en de adem inhouden bij het passeren van de rookhoekjes. Ik ben nog niet eerder onze wagon uit geweest en ontdek wat het verschil is tussen ons in Jekaterinaburg aangekoppelde rijtuig en de echte Rossia. De Rossia ziet er veel sjieker uit. Er hangen groene gordijntjes met gele franje voor de ramen, boven elk raam hangt een stadsgezichtje in kruissteekjes met de naam Rossia aan weerskanten in gouddraad geborduurd. Wow! De trein is verder gewoon hetzelfde, maar de sfeer is toch wel anders. Als we bij het restaurant aankomen blijkt dit gesloten te zijn. Volgens de treintijd is het nog maar half negen, maar we krijgen te verstaan dat we morgen terug kunnen komen. Zou de restauratiewagen het enige onderdeel van de Russische spoorwegen zijn dat wel de plaatselijke tijd aanhoudt? 's Avonds wil ik nog wat stukjes schrijven maar de batterij van de laptop is leeg. Ik posteer me op het klapstoeltje op de gang, naast het stopcontact. Heel relaxed typt dat niet, maar het is best te doen. Af en toe moet ik me even plat tegen de wand aandrukken als er mensen willen passeren op weg naar wc of samovar. De meeste mensen wringen zich er langs zonder iets te zeggen, maar twee jongens komen een praatje maken. Dat valt nog niet mee. Ik versta hun Russisch slecht en zij het mijne ook. Eentje spreekt er een paar woorden Engels. Ze hebben een mp3-speler met Russische muziek: of ik die op de laptop wil zetten? Ik noem de Russische bands op die ik ken, maar er wordt driftig nee geschud. Dit is echte, oude, Russische muziek. Ofzo. Als ik het goed begrijp tenminste. Aangezien het echter niet mijn laptop is en ik erg para ben wat betreft het kopieren van files mag Sas er morgen over beslissen. Laptopppen in de coupe en op de gang De jongens vertrekken naar hun coupe en al snel wordt hun plaats ingenomen door twee dertigers die al een slokje op hebben. Hen kan ik nog slechter verstaan. Ze willen weten waar ik vandaan kom, waar ik heen ga en waarom ik hier ben. Dat het reisdoel Peking is vinden ze maar vreemd. En Ulaan Baatar? Maar dat ligt toch niet in Rusland! En deze trein gaat naar Vladivostok, niet naar China! Het is al vrij laat en de provodnitsa steekt haar hoofd om de hoek om te kijken wie daar zo hard staan te praten. Na een tijdje besluit ze dat het genoeg is en stuurt de heren terug naar huin eigen wagon. Giechelend vertrekken ze. Ik kon het verhaal niet volgen, maar ik vermoed dat de provodnitsa heeft gezegd dat ze, behalve dat ze te lawaaierig waren, ook mij niet moesten lastig vallen.