Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Jekaterinburg We willen vandaag naar het legermuseum en misschien een excursie doen naar het goelag-monument en het scheidingspunt van Europa en Azie, net buiten Jekaterinaburg. Helaas heeft het tijdsverschil ons danig te pakken. Twee keer twee uur lopen we nu voor op Amsterdam en dat in combinatie met een toch te korte nachtrust in de trein zorgt voor een heuse "train lag" waardoor we ons vreselijk verslapen en een excursie er niet meer in zit. In het begin van de middag lopen Sas en ik wat door de stad. Ook zonder excursie naar belangwekkende zaken is hier zoveel te zien. Alles is anders, de huizen, de auto's, de winkels, de mensen... We kijken onze ogen uit en kunnen bijna geen stap zetten zonder een foto te maken van trams, oude busjes en reklameborden met Cyrillische teksten. Een van de dingen die opvallen in de ex-communistische landen is de arbeidsparticipatie van vrouwen. Je ziet hier veel meer vrouwen in wat bij ons typisch mannelijke beroepen zijn. Drie vrouwen van middelbare leeftijd zijn bezig een straat te asfalteren. Als ze wat op hun gereedschap staan te leunen proberen wij stiekum een foto te maken. Ze hebben het in de gaten en protesteren. Niet omdat we een foto maken, maar omdat we een foto maken terwijl ze niet werken. Dan lijkt het net of ze niks doen! We moeten dus nog een foto maken, terwijl de dames ijverig aan de slag gaan. :) Fruitkraampje De Karl Markxstraat Aan het werk, dames! Op een groot plein treffen we een monument aan voor de oorlog in Afghanistan. Een enorme bronzen soldaat zin met gebogen hoofd te treuren om zijn kameraden, zijn Kalashnikov in de hand. Het is ontzettend groot, maar toch anders dan de "echte" Sovjetmonumenten, omdat die meestal heel heroisch zijn en niet zo triest als deze soldaat. We vermoeden dat er in later jaren onderdelen aan het monument zijn toegevoegd, zoals een apart stuk voor de oorlogen in Tsjetsjenie en een lijst met namen van alle landen en de jaartallen waar het Russische leger heeft gevochten. Oorlogsmonument met treurende soldaat We gaan het legermuseum binnen. Althans, dat denken we. Als Sasja de dame achter het loketje in het Russisch om kaartjes vraagt gebaart ze dat we even moeten wachten en begint druk in een schrift te bladeren. Het schrift staat vol met aantekeningen, adressen en dergelijke en wij zijn benieuwd wat er komen gaat. Na een volle minuut bladeren vindt ze de juiste pagina en houdt die aan ons voor. Er staat in het Engels geschreven dat we naar buiten moeten en dan twee keer links af slaan om bij het museum te komen. Ik heb ondertussen flink honger gekregen en als ik niet eet ben ik niet te genieten, dus gaan we eerst naar het naastgelegen restaurant "SSSR". Het blijkt prachtig ingericht in sjieke sovjetstijl met een modern tintje. We vinden het opmerkelijk om, gezien het recente verleden, een restaurant te treffen met die naam. Maar aan de andere kant: in Moskou hebben we heel wat mensen met een SSSR-shirt zien lopen en dat waren zeker niet allemaal verdwaasde toeristen. Misschien is het net zoiets als de "Ostalgie" in Duitsland? Hoe dan ook, de Kip Kiev en de rösti smaken prima en we klokken het geheel weg met thee en ons favoriete Georgische mineraalwater Borjomi, dat we bestellen zodra de gelegenheid zich voordoet. Als we om vier uur bij het museum voor de deur staat blijkt dit net dicht te zijn. Balen! Morgen weer, zegt de suppoost, maar morgen om deze tijd zitten wij in de trein, dus we hebben pech gehad. We halen Eric op bij het hotel en slepen hem mee naar de dierentuin. Die is gelukkig nog net een uurtje open zodat we de tijd hebben een aantal zielige beren en lynxen te bekijken. De hokken zijn klein en de beesten gestressed. De enige die gelukkig lijkt is een doodgewone huiskat die naar believen de dierentuin in en uit loopt en de mussen die zich te goed doen aan het voer van het reusachtige nijlpaard. In de dierentuin ontdekken we een kwalitiet van Eric die ons tot dusver onbekend was: hij heeft iets met katten. Katten op straat komen altijd naar hem toe, maar ook de lynxen en poema's zijn gefascineerd door hem. Een verveelde lynx, die alle bezoekers op professionele wijze weet te negeren, veert op zodra hij Eric in het oog krijgt. Als Eric van de ene naar de andere kant van de kooi loopt houdt de lynx hem nauwlettend in de gaten. Vervolgens kijken ze elkaar strak aan en wisselen blikken van verstandhouding. Bewoners van de dierentuin van Jekaterinburg Als we de tegen sluitingstijd dierentuin worden uitgestuurd is de volgende missie de aanschaf van een postzegel. Eric moet voor zijn vriend Dave een aantal ansichtkaarten posten aan Dave's vriendin, iedere keer vanuit een ander land. Het postkantoor beschikt ook over een internetafdeling waar we snel onze mail checken. Het af te rekenen bedrag is 16 roebel, ongeveer 50 eurocent. Naarmate we verdfer oostwaarts komen lijkt alles goedkoper te worden. We zien hier trouwens ook substantieel meer Leninbeelden op straat. Sas en ik vervolgen onze weg over de Ulitsa Lenina (Leninstraat). We komen langs een miniscuul kerkje met een fontein ervoor, een reusachtig plein met in de zon hangende mensen, een winkelstraat en een standbeeld en plaquette van Lenin. Bij een kioskje zien we mannen-eau de toilettes met namen als "Spetznaz" (de naam van de Russische special forces), "Colt for Men" (uiteraard met foto van pistool er op) en het prachtige "Narco Baron". In een winkelcentrum treffen we een wapenwinkel. In een glazen vitrine hangen Kalashnikovs en andere geweren. Sas koopt twee tijdschriften in het Russisch en vraagt aan de jongen achter de kassa of je een vergunning nodig hebt om een vuurwapen te kopen. Nee, dat is niet het geval. Gewoon geld meenemen en je loopt met een wapen de winkel uit. Voor 300 euro heb je al een AK. Als we weggaan vraagt Sas aan de jongen of we misschien een foto mogen maken. Van de beveiliging mag het niet, maar van de jongen mag het wel, als we het snel doen. Voor de zekerheid gaat hij zelf breed in de deuropening staan. Schattig piepklein kerkje met fontijn er voor Omdat we vannacht om 1 uur een transfer naar het station hebben eten we dichtbij huis, om de hoek van het hotel bij, jawel, "Gordon's Scottish Pub". En dat aan de andere kant van de Oeral. De inrichting is zoals die van Ierse en Schotse pubs overal ter wereld. Het enige verschil is dat de bediening hier uitsluitend Russisch spreekt. Na flink zoeken wordt de enige Engelstalige menukaart van de pub opgegraven, die we met een zaklantaarntje bestuderen omdat anders zelfs die onleesbaar is bij de wel zeer gedempte verlichting. Omdat de Engelse en Russische namen van de gerechten niet hetzelfde zijn, gaat het bestellen van het eten gepaard met veel geblader en vergelijken van menu's. We krijgen een plastic lamp op tafel die aangaat als je er op drukt. Hiermee kunnen we aangeven dat we iets willen vragen of bestellen. Die lampen zijn eigenlijk bedoeld als noodverlichting bij stroomuitval, maar dit is ook een creatieve toepassing. Alles gaat goed, tot ik een thee bestel. Na uitvoerig overleg (zwarte thee of groene thee, met of zonder smaakje) verschijnt er opeens een koffie verkeerd. Omdat de serveerster mij bezweert dat het thee met melk is proef ik de koffie, die toch echt geen thee maar koffie blijkt te zijn. Als ik protesteer dat het toch echt koffie is (zover gaat mijn Russisch dan weer wel) begint ze heel bezorgd te kijken en zegt dat ze hem niet terug kan nemen omdat ik er van gedronken heb. Uh.. hallo? We beginnen te vermoeden dat de teruggebrachte koffie van haar salaris afgaat en zeggen dat okee is als ze nog een thee brengt. Je zou het niet zeggen als je ziet hoe vol het overal zit, maar de restaurants hanteren prijzen die voor ons goed te doen zijn maar voor de gemiddelde Rus onbetaalbaar. Het verschil tussen arm en rijk is hier ontzettend groot dus we betalen die koffie gewoon. Lenin is nog alom aanwezig in Jekaterinburg Gordon's Scottish pub Vannacht om 1 uur hebben we een transfer naar het station. Ruim op tijd zitten we klaar in de lobby van het hotel. De deur staat open en er waait een kille wind naar binnen. Dan komt er een Rus binnenlopen die ons vaag bekend voorkomt. Het is de man die we gister op het station gezien hebben. Hij knikt naar ons en wij lopen achter hem aan. Zonder een woord te wisselen stappen we in de auto en rijden door donker Jekaterinaburg. Het doet wat surrealistisch aan allemaal. Het busje is vermoedelijk Japans. Het stuur zit rechts en de deur links, zodat wij eerst aan de verkeerde kant proberen in te stappen. In Rusland rijden veel auto's rond met het stuur rechts, omdat tweedehands auto's van de Japanse markt relatief goedkoop zijn. Bij het station gekomen wordt onze chauffeur opeens bijzonder spraakzaam. We zijn erg blij dat Sasja goed Russisch verstaat, want het is een heel verhaal, waarvan ik alleen een vage strekking meekrijg. Het blijkt dat de Rossia, die we straks gaan nemen, een stop maakt van 40 minuten in Jekaterinaburg. Onze wagon moeten we dan echter nog niet gaan zoeken, want die wordt er pas na 20 minuten aangekoppeld. Da's best prettig om te weten als je daar op een donker perron staat met al je bagage en je Russische treinkaartje in je hand. :) We installeren ons in onze coupe en beginnen de bedden op te maken. Ik mag in het bovenbed, want Eric moet over een paar uur nog live zijn radioprogramma "Off The Hook" doen en daartoe moet hij met de Iridium sateliettelefoon aan zijn oor tegen het raam geperst zitten voor een enigszins acceptabele ontvangst. Eerdere experimenten hebben het ergste doen vrezen, maar wonder boven wonder lukt het aardig.