Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Jekaterinburg We slapen flink uit en komen pas tegen 1 uur 's middags van onze bankjes af. Eric's poging om te gaan ontbijten in de restauratiewagen loopt op niets uit. Alhoewel er allerhande mensen zitten te eten wordt hij met weidse armgebaren weer weggestuurd. Het waarom hiervan zal wel altijd een Russisch raadsel blijven. Het lunchpakket uit Vekovka biedt gelukkig uitkomst en met een potje thee erbij uit de samovar hebben we een prima ontbijt. Net als we allemaal naar de wc willen komen we bij een station aan en gaat de wc op slot. Hier verkoopt men geen vazen en knuffeldieren, maar alleen eten. Er zit echter niets van onze gading bij dus we strekken alleen onze benen op het zonovergoten perron. Het verkopen van dingen aan treinpassagiers is een serieuze zaak voor de plaatselijke bevolking. In een land met zoveel armoede en lage lonen is iedere (bij)verdienste van groot belang. Controle van de remmen Perronwinkeltje Onze provodnitsa's Eric heeft een interviewafspraak gemaakt met de twee Zuidafrikanen die bij ons in de trein zitten. Ze vertellen hun verhaal voor zijn camera, in het Afrikaans. Sas en ik kunnen het redelijk volgen, maar de details ontgaan ons, want er zitten aardig wat onbekende woorden en uitdrukkingen in. En dan is het tijd om de tassen in de pakken, want we zijn bijna in Jekaterinburg. Onze provodnitsa neemt het beddengoed in en telt nauwgezet of er geen lakens en slopen ontbreken. De theedoekachtige lapjes die we niet konden identificeren blijken handdoeken te zijn. Aha! Op het station is het een drukte van belang. Een man komt naar ons toe met een bordje met twee namen er op. Wij zijn het niet, maar als ik mijn naam noem brengt hij ons direct naar zijn collega, die onze transfer regelt. Wat relaxed weer! De vier Italianen die wij in Moskou al hadden gezien worden naar hetzelfde hotel gereden. Eentje draagt een t-shirt met 'Sex Instructor - first lesson free'. Hm, tja... wat voor indruk wil je dan maken in het buitenland? Jekaterinaburg werd in 1723 gesticht door Peter de Grote en vernoemd naar zijn vrouw Catharina. De stad werd daar opgezet om nieuwe mijnen te vinden voor de winning van ijzererts. In 1918 werden hier tsaar Nicolaas de tweede en zijn familie vermoord. Hun lichamen werden in een oude mijnschacht gegooid. Vervolgens werd de stad opmerkelijk genoeg omgedoopt tot Sverdslovsk, de naam van de man die, naar verluidt, de leiding had over deze moordpartij. In het begin van de tweede wereldoorlog verplaatste Stalin alle industrie die voor de oorlog van belang was van het Europese deel van Rusland naar Sverdlovsk. Daar was het, beschermd door de het Oeralgebergte, buiten het bereik van de Duitse bommenwerpers. Hier stond onder andere de "Sverdlovsk 9", een fabriek die biologische wapens maakte. In maart 1979 zijn 64 mensen overleden aan een uitbraak van miltvuur (anthrax), toen iemand in de fabriek een verstopt filter had verwijderd maar niet vervangen. Tegenover de buitenwereld is jarenlang volgehouden dat het ging om een partij besmet vlees waardoor de bewoners de ziekte hadden opgelopen, want officieel maakte de Sovjetunie natuurlijk helemaal geen biologische wapens. Vanwege deze oorlogsindustrie is Sverdlovsk tot 1990 'off limits' geweest voor bezoekers van buiten. Onze hotelkamer ziet er erg Russisch uit, met Russisch behang, Russische beddespreis en Russische gordijnen. We hebben na de treinreis erg veel zin in een lekkere douche maar helaas, de warme kraan laat het afweten. Hoe ik ook draai, er komt geen druppel uit dus uiteindelijk steek ik mijn hoofd maar onder de koude kraan om mijn haar te wassen. Eric kampt op dat moment met hetzelfde euvel. Omdat bellen met de lobby in het Engels vrijwel zeker een verloren zaak zal zijn probeert hij onze kamer te bellen. Helaas is alle hotelinformatie, en dus ook de telefooninstructie, in het Russisch en krijgt hij een willekeurige inwoner van Jekaterinburg aan de lijn. Daarop besluit ook Eric maar genoegen te nemen met een koude douche. Bij navraag blijkt later dat we gewoon pech hebben: precies die week waarin wij er twee nachten zijn is er geen warm water in het hotel. Na deze verfrissende ervaring besluiten we dat het tijd is voor een stevige maaltijd. Direct om de hoek van het hotel lopen we tegen een Japans restaurant aan dat 'Jem Sam' heet met als ondertitel 'Sushirobot'. Jem Sam betekent zoveel als 'Eet zelf' en de naam slaat op de lopende band waarmee bakjes sushi zich door de zaak bewegen. Na het eten maken we een ommetje door de buurt om alvast iets van de stad te zien en kopen wat flessen water bij een straatkiok. Kiosken zie je hier heel veel en ze zijn meestal tot de nok toe volgestouwd met allerhande produkten, zoals water, bier, zoutjes, sigaretten, koekjes etcetera. Jem Sam en Jekaterinburg bij nacht Als we naar bed willen realiseren we ons dat onze paspoorten nog bij de receptie liggen. Bij het inchecken in een hotel worden de visa gecontroleerd en moet er gestempeld worden op ons inreisformulier, zodat duidelijk is waar wij wanneer uithangen in Rusland. We konden de paspoorten na een uurtje ophalen maar waren dat vergeten. Ik trek mijn kleren weer aan en oefen onderweg naar beneden alvast wat ik wil gaan zeggen. In mijn beste Russisch (wat dus niet zo goed is) leg ik uit dat onze paspoorten daar nog liggen. Mijn Georgische paspoorthoesje maakt het er niet eenvoudiger op, maar de dame vindt ze gelukkig meteen. 'En nog een Amerikaans paspoort' voeg ik er aan toe als ik dat van Eric zie liggen. De hoteldame houdt Eric's paspoort omhoog. Er steekt een geel briefje uit waarop zijn kamernummer geschreven staat. 'Is dit het kamernummer?" vraagt ze, en als ik ja zeg krijg ik ook dat paspoort zomaar mee. Ik ben blij dat niemand anders op het idee gekomen is om onze paspoorten op te halen. Wat zouden ze opbrengen op de zwarte markt?