Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis De trein in! Na het ontbijt pakken we onze tassen in en zetten Sasja's bed weer met zijn pootjes op de grond. We hoeven nog lang niet weg, dus ik ga even naar het internetcafe van het hotel. Er lijkt niemand te zijn aan wie ik kan betalen, maar er ligt er een papier waarop staat dat je betaalde minuten niet terug kunt krijgen, dus ik ga achter de dichtstbijzijnde pc zitten om te kijken of er misschien nog wat 'minuten' op zitten. Er liep net iemand weg van die pc, dus wie weet. De browser werkt gewoon, dus ik open mijn webmail. Dan komt er een jongen aan die vraagt hoelang ik wil internetten, een uur? Nee zeg ik, 30 minuten? Hij is verbaasd? Een half uur maar? Het blijkt dat hijzelf wil internetten. Ik ben per ongeluk op de stoel van de manager gaan zitten die op dat moment arriveert. En zo werd alles toch nog duidelijk. Dmitry van Tiara Tours rijdt ons naar het station en geeft uitvoerige uitleg over onze kaartjes, wagon en het spoor waar onze trein zal arriveren. Naast ons staan twee andere toeristen. De een staat uitvoerig aan zijn vriend voor te dragen uit de Lonely Planet, met een in het stationsrumoer niet thuis te brengen accent. Als het perronnummer bekend wordt gemaakt stroomt een massa mensen er heen. Tijdens het wachten op de trein leren dat de jongens met het onbekende accent uit Zuid Afrika komen. Naast hen staat een groepje Italianen en later ontwaren we nog twee Fransen in de coupe naast ons. De rest van de passagiers lijken Russen te zijn. We hadden eigenlijk hordes toeristen verwacht, maar dat valt reuze mee. De meeste mensen zijn "gewoon" onderweg voor werk of familiebezoek enzo. Jekaterinaburg heet nog Sverdlovsk bij de spoorwegen Wachten op de trein... Onze trein is trein nummer 16, de Oeral. De Oeral zal ons van Moskou naar Jekaterinaburg rijden. Van daar naar Irkutsk nemen we trein nummer 2, de Rossia, de echte 'Trans Siberie Express'. Die rijdt helemaal door naar Vladiwostok, maar wij zullen vanaf Irkutsk afbuigen naar het zuiden en trein nummer 6 nemen naar Ulaan Baatar: de Trans Mongolie Express. Wat een heerlijk vooruitzicht! De trein ziet er erg leuk uit. In de gangen ligt een rode loper, waaroverheen weer een andere loper ligt, om de mooie loper te beschermen tegen slijtage en de vieze schoenen van de reizigers. Op regelmatige basis wordt de beschermloper rechtgelegd door de 'provodnitsa' die onze wagon beheert. Daartoe wordt iedereen die zich in het gangpad ophoudt een coupe ingejaagd of moet anderszins met de voetjes van de vloer. Op ons opklaptafeltje staat een vaasje met een plastic plantje, een heuse theepot en vier kopjes met logo van de Oeral-trein. De theepot kunnen we vullen met heet water bij de samovar aan het eind van de gang en dan kunnen we urenlang theedrinken uit de sjieke kopjes. Als je zelf geen theezakjes hebt meegnomen kun je die kopen bij de provodnitsa. Het hete water is gratis en in onuitputtelijke hoeveelheden voorradig. Onze coupe heeft vier slaapbankjes, waarvan de bovenste omhoog geklapt kunnen worden zodat je overdag meer zitruimte hebt. Wij hebben het vierde bed ook gehuurd, zodat we wat extra ruimte hebben. Een van de bovenste bedden kunnen we daardoor als bagageruimte gebruiken zodat we niet alles onder de banken hoeven te bergen. Dan hoeft niet iedereen op te staan als je iets uit je tas wilt pakken. Onze knusse coupe met eigen theeservies Krantje op de gang Ik wil een stukje schrijven op de laptop, maar de batterij is bijna leeg. Het stopcontact blijkt op de gang te zitten, met een klaptoeltje er recht onder. Nu is de gang niet zo breed, dus het is geen heel makkelijke positie, maar het is te doen. Ik zit nog niet of er komt een hoofd uit de coupe van onze buren, waar ik recht voor zit. Een moeder en twee zoons reizen van Moskou naar Jekaterinaburg. De oudste zoon is een jaar of 14 en ontzettend nieuwsgierig. Hij wil vanalles weten: waar kom ik vandaan, waar ga ik heen, hoeveel talen spreek ik, studeer ik, wat voor werk doe ik dan, ben ik nu aan het werk, is Nederland mooi, welke steden liggen er in Nederland en is het platteland er mooi? Zijn broertje vind het ook erg interessant, zo'n buitenlander in de trein en wil vooral weten hoe oud ik ben. Hijzelf is 9. Ik haal de "Point it guide" erbij, het woordenloze woordenboek waarin je plaatjes kunt aanwijzen, dat uitkomst moet bieden in Mongolie en China, en wijs Nederland aan op de kaart. Als ze mijn naam vragen moet ik uitleggen dat Hanneke iets anders is dan Heineken. Als ik eenmaal de gelegenheid heb om een stukje te schrijven moet ik me telkens plat tegen de muur drukken om mensen te laten passeren die onderweg zijn naar restauratie, toilet of rookruimte. De Zuidafrikanen verschijnen en komen een praatje maken. Afrikaans is toch wel erg grappig om te horen voor ons en aardig te verstaan, totdat ze snel gaan praten. Nederlands verstaan is voor hun heel simpel, andersom is het wat lastiger omdat ze soms heel andere woorden gebruiken. Dan stopt de trein opeens. We maken een tussenstop van 20 minuten op station Vekovka. Hier kunnen we even de benen strekken buiten de trein. We gaan om beurten de trein uit, zodat er altijd iemand bij de spullen blijft. Zodra we het perron op lopen worden we bestormd door mensen die vanalles willen verkopen. Naast allerlei etenswaren zijn dat onder meer sets whiskeyglazen, een theepot met kopjes, spuuglelijke bruine vazen van zeker 70 cm hoog en souvenirs in alle soorten en maten. Er loopt zelfs iemand te sjouwen met een reusachtige opgezette raaf. Het beest is met zijn gespreide vleugels zo groot dat het welhaast een eigen zitplaats nodig heeft. De trein wordt bestormd Vaas kopen?! Even naar het andere perron Eric en ik kopen een lunchpakketje met brood, tomaat en komkommers en ik kan op het laatste moment geen weerstand bieden aan een donkerblauw porceleinen ei op gouden pootjes, versierd met gouden bloemen. Welbeschouwd is het een oerlelijk souvenir, maar op de een of andere manier heb ik iets met oerlelijke Russische souvenirs. Meerdere verkopers bieden deze eieren aan. Ze zien er in mijn ogen erg Russisch uit en mijn verbazing is dan ook groot als op de bodem "Yamasen gold collection Japan" blijkt te staan. Wat kan mij het schelen, voor mij is het een Russisch ei, puh. 's Avonds testen Eric en ik de restauratiewagen uit. Het is knus Russisch ingericht met veel tafelkleedjes en gordijntjes. Omdat ik de restauratiedames netjes begroet met 'Zdrastwoeitje' krijgen wij twee Russische menukaarten overhandigd. Na een minuut of vijf hard staren naar de kaart besluit ik dat dit echt niet gaat werken. Ik kan makkelijk decoderen dat men diverse soepen en salades serveert, maar wat voor soepen en salades het zijn gaat mijn schamele kennis van het Russisch te boven. Gelukkig heeft men ook een Engelse kaart. Daarop treffen wij intrigerende gerechten aan als "Egg under mayonaise with sausage smoked", "Hunchback Salmon" en "Boiled language". Dat laatste kan wel kloppen inderdaad. Sverdlovsk - Moskou (en terug) De restauratie Het mysterieuze menu We wachten met gaan slapen tot de volgende stop Sergatsj, in de hoop daar soortgelijke perrontaferelen aan te treffen als in Vekovka. Maar niets van dat al. Ook de lokale bevolking heeft behoefte aan nachtrust en afgezien van een enkele dorpeling met een emmer aardbeien is het perron uitgestorven. Bij het opmaken van de bedden ontdekken we dat de lakens die we netjes in plastic verpakt kregen uitgedeeld nogal vochtig zijn. Men had kennelijk haast bij het inpakken. Omdat de airco al een tijdje uitstaat is het misschien wel lekker, maar ik besluit toch mijn "uiterst nuttige reisaankoop nummer 1" te voorschijn te halen: de zijden slaapzak. Die scheidt mij afdoende van de kriebelende dekens. Het slaapt nog verbazingwekkend comfortabel in zo'n trein. Eerst is het even wennen, want er kraakt, piept en knarst vanalles, en ik vraag me toch een een tijdje af of de deur wel goed op slot zit, na meerdere verhalen te hebben gehoord over diefstal in deze treinen. Maar met oordopjes in word ik al snel in slaap gewiegd door het onspannende geschud en geschommel van de trein.