Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis In Moskou 's Morgens bezoeken we een souvenirsmarkt vlakbij het hotel. Je betaalt 10 roebel toegang en kunt je dan vergapen aan tientallen stalletje met matrosjka's, souvenir-shirts, sieraden van barnsteen en malachiet, oude legerpetten en replica's van propagandaposters. Er staan drie oudere dames in klederdracht te zingen. Wij nemen een paar foto's en geven wat geld. Als ik de roebels in hun mandje wil leggen wenkt een van de dames me. Ik moet tussen hen in komen staan en Sas moet een foto maken. Ik steek met kop en schouders boven de dames uit, zelfs als ze een tree hoger staan dan ik. Souvenirmarkt in Moskou Eric wil vandaag zijn radioprogramma "Off The Wall" opnemen. De bedoeling is om de metro te nemen tot één halte voor het Rode Plein, dan uit te stappen en vervolgens op te nemen hoe we in de metro stappen en naar het rode Plein reizen. Daar zal Ilja ons ontmoeten om het een en ander te vertellen over de Moskouse hacker scene. Eric doet buiten op straat wat testopnames. De kleine "clip on" microfoon geeft nare storingen als hij een stukje loopt, dus moet de grote microfoon gebruikt worden. Eric is daar een beetje bezorgd over, want hij is in Londen al de metro uitgestuurd vanwege die microfoon, dus de vraag is of men dit in Moskou kan waarderen. Na wat testen op straat lopen we het station in. Eric slaagt er wonderwel in een metrokaartje te kopen zonder dat er tegen hem geschreeuwd wordt en we dalen de oneindig lange roltrap af naar het perron. Moskou heeft een uitgebreid metronetwerk dat heel diep onder de grond ligt, zodat je je op de steile rolstrappen heel goed vasthoudt als je per ongeluk naar beneden kijkt. De stations zijn prachtig versierd, met pilaren, beelden en mozaieken, het een nog mooier dan het ander. De stations zijn dan ook een toeristische attractie op zich. De Moskouse metro Al worden we voortdurend aangestaard op straat, toch lijkt niemand echt op ons te letten in de metro. Eric houdt de microfoon dicht tegen zich aan en wij hangen een beetje om hem heen om er in te kletsen. Zonder problemen komen we aan bij het Rode Plein. Tot onze verbazing is het plein echter dicht. Het is is zo leeg als tijdens het communisme en afgezet met hekken die bewaakt worden door politieagenten. Ik probeer inlichtingen in te winnen bij een van hen, maar kom met mijn beperkte taalkennis niet verder dan "Is het plein gesloten?". Een vraag die ik natuurlijk net zo goed niet had kunnen stellen, want dat is duidelijk te zien. Ik krijg dan ook alleen "da" ten antwoord. Stomme toerist. Als we ons beraden hoe en waar Ilja nu te vinden, gaan de hekken opeens onaangekondigd open en binnen enkele ogenblikken is het inmense plein gevuld met fanatiek fotograferende en filmende toeristen. Eric heeft nog 10 minuten tijd over om Ilja's verhaal over de Russische hackerscene op te nemen. Onspannen staan we midden op het zonovergoten beroemde plein terwijl Ilja zijn verhaal doet voor Eric's microfoon. En dan verschijnt er opeens een gebiedend opgestoken hand in beeld. De hand behoort aan een in burger gekleedde Rus (wij vermoeden van de FSB) met heuptasje en zonnebril, die gebaart dat Eric moet stoppen. Achter hem aan loopt een jonge, ietwat onzeker kijkende agent in uniform. De FSB'er wil weten wat wij hier uitvoeren en zegt dat er geen geluid mag worden opgenomen. Daar is een vergunning voor nodig, maar hij wil niet zeggen waar die dan te krijgen is. Ilja weet de boel te sussen door te zeggen dat we alleen maar wat vakantie-impressies opnemen en dat we nu direct weg zullen gaan. Dat is gelukkig voldoende, al blijft de man ons nog een tijdje achterdochtig nakijken. Toeristen mogen vrolijk videobeelden maken van het Rode Plein, maar grote, professioneel uitziende microfoons zijn ongewenst. Dat weten we dan ook weer. Eric maakt het interview af onder de schaduwrijke bomenrij naast het plein. Dan gaat hij met Ilja en zijn vrienden mee naar huis om hen te interviewen voor zijn film "Speakers World", terwijl Sas en ik samen lekker de toerist gaan uithangen. Daar zijn we tenslotte toch voor gekomen! Testing, 1, 2, 3 "Off the Wall" op het Rode Plein We gaan eerst een tijdje in het gras zitten naast de Wasilikathedraal. Ik vind dit zo'n ongelofelijk mooi gebouw! Toen we hier in 2001 waren stond hij helemaal in de steigers, maar nu is de restauratie vrijwel af. Ik staar een tijdlang enthousiast naar de vrolijk geschilderde uientorentjes in fris rood, wit, blauw, groen en geel, met de gouden kruisen er bovenop. Als kind dacht ik dat deze kerk het Kremlin was, want altijd als het over de Sovjetunie ging op het journaal kwam de Wasilikathedraal in beeld. Wat geweldig dat wij hier nu zomaar in het gras zitten! We lopen een rondje door GUM, het voormalig staatswarenhuis. Het zit nu helemaal vol met sjieke winkels van dure westerse merken, die ontzettend goed verkopen in Moskou. De nieuwe rijken zijn gek op alles wat westers en hip, maar vooral ook duur is. We nuttigen een sjaslik bij Rostiko's, een soort Russische Mac Donalds-kloon, met als logo een vrolijke kip die kennelijk nog niet weet dat hij op het menu staat. Vanaf een terrasje op een soort overloop kijken we naar het winkelgewoel beneden, terwijl brutale mussen komen kijken of ze een frietje kunnen pikken. Bij de eeuwige vlam op het graf van de onbekende soldaat is net de wacht gewisseld. Een horde toeristen stroomt naar buiten. Wij zien nog wel hoe de vers op wacht staande soldaten gecorrigeerd worden in hun houding, wat dan weer enhousiast gefotografeerd wordt door ons en andere voorbijgangers. Arme jongens. Het Rode Plein De Wasili Kathedraal Monument met eeuwige vlam Inspectie van de wacht Met de metro gaan we naar de Arbat, de een van de bekendste straten van Moskou, vol restaurants en (souvenir)winkels. Langs de straat verkopen mensen jonge katjes en reusachtige konijnen. Als je geen dier koopt kun je wel tegen betaling een foto maken, zodat de eigenaar weer geld heeft om voer te kopen. De katjes zijn heel erg jong. Zo jong dat bij ons nog niet van hun moeder weg zouden mogen, vermoed ik. De ene is nog schattiger dan de ander en ik zou ze het liefst meteen allemaal mee naar huis nemen. Helaas is die aanvechting niet echt verenigbaar met onze treinreis die morgen zal beginnen, om van mijn kattenallergie nog maar te zwijgen. We eten sushi op een terras en lopen de supermarkt binnen voor wat treinproviand. Supermarkten kijken in het buitenland is altijd leuk, vanwege het heel andere assortiment dan thuis. Deze supermarkt heeft zowel heel goedkope producten als heel sjieke producten die zelfs voor ons schreeuwend duur zijn. En wat wij erg kunnen waarderen: ze hebben Borjomi in literflessen, mjam!