Reisdata vooraf 06-08-2005 07-08-2005 08-08-2005 09-08-2005 10-08-2005 11-08-2005 12-08-2005 13-08-2005 14-08-2005 15-08-2005 16-08-2005 17-08-2005 18-08-2005 19-08-2005 20-08-2005 21-08-2005 22-08-2005 23-08-2005 24-08-2005 25-08-2005 26-08-2005 27-08-2005 28-08-2005 29-08-2005 30-08-2005 31-08-2005 01-09-2005 02-09-2005 03-09-2005 04-09-2005 05-09-2005 weer thuis Naar Moskou We vliegen met de KLM naar Moskou en worden daar afgehaald door Marina van TiaraTours die ons naar het hotel brengt. Wat een luxe, zo'n transfer van vliegveld naar hotel, het lijkt wel een volledig georganiseerde reis! We zitten in hotel Izmailovo, dat we nog kennen van ons bezoek aan Rusland in 2001. Hotel Izmailovo is ooit gebouwd om de deelnemers aan de olympische spelen te huisvesten die in 1980 werden gehouden in Moskou. Het bestaat uit een aantal torens, en wij zitten deze keer in toren Gamma. Op de kamer aangekomen staren we verbaasd naar de twee eenpersoonsbedden: veel te kort voor Sasja. We zijn er vanuit gegaan dat hij zal moeten afzien aan boord van de trein, waar de bedden 1.90 meter lang zijn omdat de coupe nu eenmaal niet breder is, maar dat de hotelbedden zijn de eerste hindernis zouden zijn hadden we niet verwacht. Sas neemt direct maatregelen. Hij legt de matras op de grond en zet het bed rechtop tegen de muur aan, zodat hij niet opgevouwen hoeft te liggen tussen hoofdbord en voetbord van dit korte bedje. Omdat we hier twee nachten zitten hangen we direct het 'niet storen' bordje op de deur, in de wetenschap dat deze verbouwing niet uit te leggen zal zijn aan de dames van de housekeeping. Zeker niet in het Russisch. Kort bed! Hotel Izmailovo Eric is per trein vanuit Amsterdam gekomen en hij is 's morgens al in Moskou gearriveerd. Gedrieen nemen we de metro naar een Georgisch restaurant dat Sasja heeft opgegoogeld, om het begin van onze reis te vieren. De Georgische keuken kent de meest heerlijke gerechten, die je bijna nergens anders krijgen kunt en we bestellen een paar typisch Georgische lekkernijen zoals gajapoeri, kingali en aubergines met walnotensaus. Natuurlijk drinken we er Borjomi bij, het Georgische mineraalwater dat geneeskrachtige kwaliteiten voor tal van kwalen wordt toegedicht. Maar wij vinden het gewoon lekker! Eric heeft een afspraak gemaakt met zijn Moskouse kennis Ilja, die ons in het restaurant ontmoet. Ilja is docent en geeft les in computers en hacken. Hij neemt ons mee naar vrienden van hem, die in een van de buitenwijken van Moskou wonen. We worden van het metrostation afgehaald door een meisje dat geen Engels spreekt en daarom ook maar niet de moeite neemt om zich voor te stellen. Ik ben op deze eerste dag nog niet assertief genoeg om mijn schamele Russisch op haar uit te proberen, dus lopen we zwijgend achter haar aan we door een donkere straat met veel hoge bomen langs de flats. Op onze bestemming is een man of vier aanwezig, waaronder de twee bewoonsters van de flat. Wij worden direct naar de keukentafel gedirigeerd, tot onze spijt het warmste gedeelte van het huis. En het was al buiten korte rokjesweer. Uiteraard wordt ons eten aangeboden, maar we bezweren dat we vol zitten omdat we net gegeten hebben, zodat er uiteindelijk alleen een enorme watermeloen op tafel komt die in bijzonder dikke plakken wordt gesneden. Ilja grapt dat dit de Siberische manier is om watermeloen te snijden. We zullen zien, over een paar dagen zitten we zelf in Siberie. :) Mc Donalds is overal Avond in Moskou Watermeloen in de keuken Een van de aanwezige heren loopt de keuken binnen. Hij begint een langdurig en gepassioneerd betoog af te steken tegen Ilja over de Oekraine en dat men daar eens moet kiezen of ze nou Russisch of Oekraiens willen spreken. Ofzo. Ik versta alleen maar "Oekraiens, Oekraiens, Oekraiens,". Als hij klaar is steekt hij zijn hand uit en stelt zich voor aan Sasja en Eric. Ik ben blij ook eens iets te kunnen zeggen, al is het maar mijn naam, maar hij negeert mij volkomen en vertrekt. De ene helft van het gezelschap spreekt geen of weinig Russisch en de andere helft geen of weinig Engels, waardoor de conversatie vaag blijft. Ik neem nog maar een stuk meloen en glimlach wat in het rond. De Russen brengen ons naar het metrostation. Onderweg vraag ik het meisje dat ons heeft uitgenodigd of het een fijne buurt is om te wonen. Kennelijk zit de buurt in de lift. Hij staat bekend als een goedkope wijk om in te wonen, maar zoals elders ook zo vaak gebeurt worden er nu nieuwe luxe appartementen gebouwd die voor veel geld verkocht worden.