VERHAAL

Authorized vehicles only

Het is maandagmorgen 16 maart 1998. Ons vechtsportweekend in de VS is
afgelopen en wij gaan naar huis. Om half tien 's morgens vertrekt ons vliegtuig
uit Boston, dus we zijn om half vijf gapend opgestaan. Voor we weggaan
kijken we onder de bedden en in alle kastjes. Alles mee? Alles mee! Niks
vergeten? Niks vergeten! Okee, rijden maar. Geheel volgens planning
verlaten wij om half zes 's morgens ons huisje op Cape Cod.

Welgemoed gaan wij op pad. De zon komt op en werpt een roze licht over
het besneeuwde landschap. De blowers staan op vol vermogen omdat de
ramen van onze huurauto hardnekkig blijven beslaan. P. tuurt door het
smalle strookje onbeslagen ruit en stuurt ons de verlaten snelweg op. Ik
doe een poging tot kaartlezen, maar gelukkig hoeven we alleen rechtdoor.
Het leven is mooi...

We zijn een goed kwartier onderweg als het benauwd van de achterbank
klinkt: 'Eh... wij zijn iets vergeten.' Ik kijk verbaasd achterom. 'Nou, ik ga
nu niet meer terug hoor.' zegt P. beslist. 'Is het belangrijk?' 'Het is het
mapje met de bankpasjes.' piept D. Onder een bord dat zegt "Verboden
U-turn te maken" maakt P. een U-turn. Het verloren mapje is snel gevonden
en om zes uur vertrekken wij nogmaals richting Boston.

Het gaat goed. Ondanks het feit dat ik kaartlees vorderen we gestaag.
Dorpje na dorpje glijdt voorbij. De blowers worden nu afgewisseld met
het openen en sluiten van de ramen, zodat ik wegens de
temperatuursschommelingen elk kwartier mijn trui uit en aan trek.
Niemand houdt zich aan de snelheidslimieten, behalve wij, want
P. heeft het gemak van de cruise control ontdekt. Eigenlijk spijt
mij dat, maar het schijnt dat ze in de VS nogal streng zijn met
bekeuringen, dus ik zeur er niet te lang over.

Het wordt drukker op de weg. Tja, op maandag heb je een ochtendspits.
Wij vakantiegangers hebben daar uiteraard geen rekening mee gehouden.
Opeens staan we stil, midden in een file. Ik zie ons al het vliegtuig
missen, en raak op slag gedeprimeerd. Te vroeg gemopperd. De file komt
in beweging en langzaam, maar zeer zeker, naderen wij de stadsgrenzen
van Boston.

Ik vouw de kaart op en kondig aan dat we vanaf nu moeten letten op
borden die richting vliegveld wijzen. 'Kijk daar, exit 16: Logan
International Airport', roept D. Ik kijk naar het bewuste bord.
'Hm, er staat "Authorized Vehicles Only" op, is dat wel de goeie?'
niemand reageert. We nemen exit 16 en volgen de borden "Logan
International Airport". 'Eh, P..', probeer ik voorzichtig, 'Er staat op:
"Authorized Vehicles Only", volgens mij is dat niet goed hoor.'
'Welnee', wuift P. lachend mijn bezwaren weg 'Ik ben toch ook
wel een beetje authorized? Ik heb toch een ticket?'. 'Dit is voor mensen
die op het vliegveld werken, niet voor passagiers.' werp ik tegen.
Tevergeefs.

We passeren het een na het andere bord met "Logan International Airport
- Authorized Vehicles Only" en het wordt mij zwaar te moede. Discussie
helpt niet dus ik monter mijzelf op met de gedachte aan die keer dat we
bij de Poolse grens per ongeluk in de vrachtwagenbaan terecht kwamen en
zo onbedoeld 13 kilometer file omzeilden. Wie weet komt dit nog goed.

En dan doemt er een tunnel op. Over de gehele breedte van de vierbaansweg
hangt een bord met de niet mis te verstane mededeling: "Authorized Vehicles
Only - Strictly Enforced" en "Hazardous Cargo Route". 'Vind je nu nog
steeds dat we hier in moeten?' vraag ik vriendelijk. 'Oeps' zegt P. en slaat
ijllings af. Hij zet de auto stil. Wat nu, is de vraag. 'He, moesten we niet
rechtdoor?' komt het van de achterbank. Tegelijk draaien wij ons om en
zeggen in koor: 'Nee, dat is Authorized Vehicles Only.'

We besluiten de weg te vragen aan een van de spaarzame voorbijgangers in
dit verlaten industriegebied. Ik spring uit de auto en kan hem nog net
aan zijn mouw trekken voor hij een groot anoniem pakhuis in verdwijnt.
We volgen 's mans aanwijzingen zo goed mogelijk op en binnen een kwartier
zitten we muurvast in Bostons binnenstad tijdens de ochtendspits.
Terwijl we voor een stoplicht staan dat een keer of vier op groen en
weer op rood springt zonder dat wij daar een meter door vooruit komen,
vragen we nog een paar maal de weg naar het vliegveld. We hebben nog
een klein uur. Ik begin te lachen en bedenk dat als we dan toch het
vliegtuig moeten missen, we er maar beter de lol van kunnen inzien.

Het verkeer komt op gang. We slaan een paar willekeurige hoeken om en
zien opeens een bord dat naar de snelweg wijst. De weg splitst in drie
banen. We rijden bijna de linkerbaan op als N. een bord 'Logan
Airport' ontwaart op de rechterbaan. 'Rechts!' roepen we met zijn
drieen. P. gooit het stuur abrupt om en we belanden op de middelste
baan. Bijna goed... Nog een keer er af en er op en jawel, we zitten op
de juiste weg. Met zijn vieren speuren we uiterst geconcentreerd alle
borden af. Het gaat goed, het gaat goed!

We komen bij het vliegveld. Niet naar de terminals, eerst de auto
terugbrengen. In de bus van Hertz ontstaat lichte paniek. Welke
terminal moesten we nu zijn? We rennen de vertrekhal binnen, over een
half uur gaat ons vliegtuig. Nee, niet voordringen bij het inchecken,
tijd genoeg. N. en D. zwaaien ons uit, zij blijven nog een dag in Boston
en vertrekken morgen pas. P. verbiedt mij om op het vliegveld nog even
naar de wc te gaan: 'Dat doe je maar in het vliegtuig.' Misschien heeft ie
wel gelijk ook, het blijkt nog tien minuten lopen naar de gate. Opgelucht
ploffen we in onze stoelen en maken onze riemen vast.

Na een uurtje arriveren we in Washington. Hier hebben we een hele dag
zoet te brengen voordat onze aansluiting naar Amsterdam vertrekt. Wij
willen het Witte Huis wel zien, en nemen de bus naar de stad. Ontspannen
achterovergeleund in de bus kijken wij naar de voorbijglijdende snelweg.
Het vliegveld ligt nog een flink eindje buiten de stad, maar het schiet
lekker op. 'Goh', zegt P., 'het lijkt wel of die bus een eigen snelweg heeft.'

Ik heb me de hele ochtend ingehouden. Ik heb geen onvertogen woord laten
vallen over onze toeristische route naar het vliegveld. Maar nu kan ik
een hele brede grijns niet meer onderdrukken als ik poeslief zeg: 'Dat
klopt. Heb je gezien wat er op de borden langs de weg staat? "Authorized
Vehicles Only!".'